تبليغاتX
ماه من
عاشقانه ها

انسان عاشق هرگزبه کسی خشم نمی ورزد چون درواقع وابسته به

 

دیگری است او می تواند در تنهایی نیز شاد باشد...البته او باز شادی خود

 

 رابا دیگری تقسیم می کند ودیگر به کسی وابسته نیست. اکنون دیگر

 

 رابطه وابستگی برقرارنیست این پیوند است پیوند وابستگی متقابل.

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم اردیبهشت 1385ساعت 10:15  توسط   | 

پشيمونم كه چرا ...


يه زموني واسه من خدا بودي


از بدي ها اون زمون جدا بودي


يه زمون مثل يه افسانه عشق


واسه من اول و انتها بودي

 
يه زمون دستاي تو پل رسيدن و مي ساخت


ذره ذره دلم ، معني عشق رو مي شناخت

 
يه زمون دارو و ندارم تو بودي


از تو تنها ، انتظارم توبودي


ديگه نيستي اوني كه واسش ميمردم يه روزي


پشيمونم كه چرا دل به تو دادم يه روزي


تو مثل يه موج ساحل ،‌من تو رو دريا مي ديدم


تو يه كلبه محقر ، من تو رو دنيا مي ديدم


با نگاهي توي چشمات ،دنيا از چشمم مي افتاد

 
شايد اين گناه من بود ،تو رو اشتباه مي ديدم

 
اگه اون روز توي چشمات رقص نيرنگ رو ميديدم

 
اگه آواي دروغو توي حرفات مي شنيدم


شايد هرگز تو خيالم بتي از تو نمي ساختم


شايد هرگز منه ساده دلو آسون نمي باختم


ديگه نيستي اوني كه واسش مي مردم يه روزي


پشيمونم كه چرا دل به تو دادم يه روزي ....

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1385ساعت 9:47  توسط   | 

 

اگر انسانی بپندارد که عشق

 

او را رها کرده وبه دست فراموشی سپرده است

 

باید بداند که در بند نا امیدی گرفتار امده است.

 

 

بهتر است بدانید

 

عشق کالا نیست

 

که برای بدست اوردنش

 

دور دنیا را بگردید.

 

 

 

فضایی مقدس

 

در قلب هر یک از ماوجود دارد

 

این فضا

 

جایگاه عشق است.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم اردیبهشت 1385ساعت 10:7  توسط   | 

 

درست همچون چشمه ای که سرچشمه ان از لجن پالوده شود

 

زمانی که این کیفیت درونی حاصل شد

 

عشق با اراده و میل وبه دلخواه خودش به سوی دیگران جاری می شود.

 

 

عشق تنها زیستن نیست

 

عشق تنها هدف زندگی است

 

حیات ما وابسته به عشق است.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم اردیبهشت 1385ساعت 10:5  توسط   | 

 

شراره های شعله الهی که مملو از عشق است

 

در درون همه انسانها وجود دارد

 

وبه مدد همین درخشش است که ما میتوانیم عشق به

 

دیگران را ادراک واحساس کنیم.

 

 

 

این طرز تلقی که ما به دیگران عشق میدهیم

 

یا از دیگران عشق می گیریم نادرست است

 

در حقیقت

 

عشق کاملا ساده و طبیعی

 

از درون قلب همه ما فوران میکند

 

به شرطی که مخازن درونی رااز تیرگی ها ونا پاکی هاپالایش کنیم

 

عشق به خودی خود درون ما تجلی میشود.

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم اردیبهشت 1385ساعت 9:37  توسط   | 

 

وقتی کهما با عشق به درون خود فرو میرویم اتش نور الهی

 

در درون ما شعله ور می شود

 

وشعله های ان تمامی غرورها

 

خودخواهی هاومنیتهای ما را می سوزاند

 

وبه این گونه سیمای ملکوتی خویشتنمان متجلی می شود.

 

 

 

 

اگر دیگران را با عشق فراوان بپذیرید

 

عشق به طور دایماز درون قلبتان فوران می کند.

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم اردیبهشت 1385ساعت 9:35  توسط   |